به زبان ساده، اگر پلیمر پایه را به عنوان “برنج” در یک غذا در نظر بگیرید، مستربچ افزودنی حکم “ادویه و چاشنی” را دارد که به محصول نهایی عطر، طعم و ویژگی خاص می‌بخشد. از دیدگاه فنی، مستربچ افزودنی یک مخلوط غلیظ و متراکم است. هدف اصلی از افزودن مستربچ به مواد اولیه پلاستیک (رزین خالص)، اصلاح و بهبود خواص فیزیکی، شیمیایی، مکانیکی یا ظاهری محصول نهایی است. در واقع، مستربچ‌های افزودنی به تولیدکنندگان این امکان را می‌دهند تا بدون نیاز به استفاده مستقیم و پودری مواد افزودنی (که فرآیند دشوار و پرخطری دارد)، ویژگی‌های مطلوب را به پلاستیک اضافه کنند. این مواد شامل سه جزء اصلی می‌باشد: پلیمر پایه (Carrier Resin): مانند پلی‌اتیلن (PE)، پلی‌پروپیلن (PP) و… که وظیفه حمل مواد را بر عهده دارد. مواد شیمیایی افزودنی (Additives): عامل اصلی ایجاد خواص (مانند ضد UV، لیز کننده و…). عامل سازگارکننده: برای پخش یکنواخت (Dispersion) افزودنی در پلیمر پایه. این گرانول‌های جادویی در فرآیند تولید به مواد اولیه اضافه می‌شوند تا خواص فیزیکی، شیمیایی و ظاهری محصول را بهبود بخشند